Historia Polonii Warszawa

              zaczęło się od Piłki Nożnej

Warszawska Polonia to najstarszy klub sportowy w Warszawie.

Założycielem i inicjatorem połączenia kilku szkolnych drużyn piłkarskich w październiku 1911 roku był działacz niepodległościowy Wacław "Denhoff" Czarnocki.

Czarnocki sam grał w piłkę słabo, ale jako zdolny organizator, został pierwszym kapitanem i nieformalnym prezesem Polonii.
Pierwsze spotkanie Polonia rozegrała na boisku Agrykoli 19 listopada 1911 roku

Jeszcze przed wybuchem I wojny światowej nazwa Polonia utrwaliła się wśród sportowców Warszawy. Klub, choć działał na nieformalnych zasadach (w zaborze rosyjskim uzyskanie formalnej akceptacji było niemożliwe), miał trzy drużyny piłkarskie i sekcję lekkoatletyczną. Ustalił w tym czasie swoje tradycyjne barwy: na czarnym tle biało-czerwona tarcza. Sportowcy Polonii, od kolorów swych strojów, zaczęli być nazywani "Czarnymi Koszulami".

Okres międzywojenny
Sytuacja klubu zmieniła się w 1915 roku, gdy Warszawę zajęli Niemcy. Nowi zaborcy, w odróżnieniu od Rosjan, okazali się bardziej tolerancyjni i zezwolili na oficjalną działalność wielu zakazanych do tej pory towarzystw. Dzięki temu, od października 1915 roku, Polonia mogła rozpocząć swoją oficjalną działalność. "Czarne Koszule" stawały się wtedy najpopularniejszym klubem stolicy, wspieranym finansowo i organizacyjnie przez wielkie warszawskie rody Gebethnerów i Lothów. Klub dorobił się kilku kolejnych sekcji, a w 1928 roku swojego stadionu przy ul. Konwiktorskiej.
W latach międzywojennych bezsprzecznie najpopularniejszą sekcją była piłkarska. Futboliści Polonii zdobywali w 1921 i 1926 roku wicemistrzostwo kraju, wcześniej za każdym razem zdobywając prymat w stolicy.

Sekcja pływacka Polonii Warszawa odnotowała pierwsze sukcesy Apolonia Trat w 1925 r ustanowiła rekord polski na 400m stylem dowolnym w czasie 8:31.80. Czas poprawiła w 1927 r na 7:46,60. Również w 1927 roku na list rekordów Polski wpisał się Jerzy Jurkowski na 200 stylem klasycznym 3:13,30

 Od 1927 roku Polonia grała w utworzonej I lidze piłkarskiej, należąc najczęściej do grupy tzw. średniaków. Wśród piłkarzy tego okresu trzeba wyróżnić reprezentantów kraju: Jerzego Bułanowa, Władysława Szczepaniaka, Erwina Nyca, Stefana Kisielińskiego i Jana Lotha. W piłkę nożną w Polonii grali sławny później karykaturzysta Edward Ałaszewski, aktor Adolf Dymsza, a prezesem (od 1928 roku aż do wybuchu wojny) był gen. Kazimierz Sosnkowski. Dlatego też, pojawianie się na meczach Polonii należało do dobrego tonu, a gra w zespole "Czarnych Koszul" wręcz nobilitowała.

 

Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych widok z 1938r

II wojna światowa

Polonia może poszczycić się tym, że nie przerwała swojej działalności nawet pod okupacja niemiecką. Choć stadion i cały sprzęt sportowy został przez hitlerowców skonfiskowany, to zawodnicy "Czarnych Koszul" uczestniczyli w konspiracyjnych rozgrywkach, mając zasadniczy wpływ na ich organizację. W 1942 i 1943 roku Polonia zdobyła w nielegalnych rozgrywkach Mistrzostwo Warszawy. Jeszcze na dwa miesiące przed wybuchem Powstania Warszawskiego, poloniści wzięli udział (w obecności kilku tysięcy widzów) w meczu wyjazdowym z reprezentacją Radomia.
W czasie Powstania Warszawskiego, stadion Polonii, przez który prowadzony był 22 sierpnia szturm oddziałów AK, uległ dewastacji. W tej akcji bojowej zginęło na stadionie lub w jego pobliżu 11 żołnierzy AK.

W komunistycznych czasach
Jeszcze przez zakończeniem działań wojennych Polonia rozegrała swe pierwsze mecze w zrujnowanej Warszawie. Od pierwszych miesięcy 1945 r. aż do listopada 1945 r. patronat nad "Czarnymi Koszulami" przejęła stołeczna milicja. Polonia otrzymała dotacje, sporo fikcyjnych etatów dla piłkarzy i obietnice reaktywacji wielu sekcji. Sytuacja polityczna kraju zaostrzała się i w tej sytuacji milicyjny patronat stawał się coraz bardziej kłopotliwy. Poloniści odważnie wymówili posłuszeństwo resortowi milicyjnemu i w tym momencie niemal natychmiast, na klub spadły ciosy. Cofnięto dotacje i etaty, a stadion Polonii przekazano w ręce nowego komunistycznego klubu Zryw. Stosując różne kruczki prawne próbowano najlepszą drużynę Warszawy (bo taką była Polonia w 1945 roku) cofnąć do B klasy. Wszystko wskazuje na to, że Polonia miała podzielić los Warszawianki, czyli zostać rozwiązana.
W tej sytuacji, Polonia mając tylko wsparcie tysięcy kibiców, jakby na przekór polityce stalinowskich władz, zdobyła w 1946 roku Mistrzostwo Polski. Decydujący mecz rozegrano na Stadionie Wojska Polskiego z AKS Chorzów, pokonując rywali 3:2.
Swój stadion Polonia uzyskała dopiero w 1950 roku, ale już jako "Kolejarz", bowiem stalinowska polityka ubezwłasnowolniła kluby, narzucając im nowe nazwy i patrona. Patronat kolejowego resortu nie mógł sprostać konkurencji z pionem milicyjnym czy wojskowym. "Zielone światło" w Warszawie zapalono dla Legii (CWKS) i Gwardii, Polonię skazując na II i III ligowy byt.
tekst dzięki stronie ---à http://www.ksppolonia.pl/

Więcej o historii piłkarskiej Polonii w książce historyka Roberta Gawkowskiego Warszawska Polonia - piłkarze "Czarnych Koszul" 1911-2000.

ul. Konwiktorska 3

Sekcja Pływacka od 1947 do dzisiaj

Powojenna historia sekcji pływackiej Klubu Polonia Warszawa rozpoczyna się w roku 1947. Założycielem sekcji był Franciszek Kowalczyk – miłośnik pływania i propagator upowszechniania pływania.

W tym powojennym okresie w Warszawie funkcjonowało 13 sekcji pływackich. Pływacy warszawskiej Poloni musieli występować pod nazwą „Kolejarz Warszawa” – Polonia Warszawa kojarzona była z klubem burżuazyjnym.

Pierwsze treningi rozpoczęto na 3 torowej pływalni przy ul. Rozbrat ( dawna YMKA budynek wybudowano w roku 1932 na potrzeby szkoły. W czasie Powstania Warszawskiego budynek został częściowo zburzony i spalony - w roku 1948 odbudowano go zmieniając jego przeznaczenie, zachowując części nienaruszone tj. Basen i salę gimnastyczną. Pozostałą część budynku przeznaczono na siedziby urzędów i jednostek związanych ze sportem i turystyką. Warto wspomnieć, że basen znajdujący się na terenie Ośrodka był PIERWSZYM tego typu obiektem na terenie Warszawy. Korzystało i korzysta z niego wiele pokoleń Warszawiaków.)  

  Tak było do 1950 r.

Po śmierci F. Kowalczyka funkcje koordynatora sekcji przejął Zbigniew Kuciewicz (trener Doroty Idzi i Jana Oleśińskiego).  

Koniec lat 50-tych to okres dynamicznego rozwoju pływania w „Kolejarzu”. Zawodnicy sekcji pływackiej stanowią pływacką czołówkę Polski, wśród czołowych polskich klubów (Budowlani Chorzów, Gwardia Poznań, Ogniwo Bytom, Ogniwo Łódź, Stal Warszawa, Legia Warszawa, Sparta Warszawa, Stal Wrocław).  

Do najlepszych zawodników tego okresu zalicza się: Mieczysława Dobrowolskiego, Irenę Grykę, (rekordzistkę Polski 200m klasycznym )